TYNMEP

Үйлтэй тавилан нь үрийн заяагүй

Үүлтэй тэнгэр нь хурын дусалгүй

Үхээнц нүд нь нулимсны хувьгүй 

Үрчгэр нүүр нь өөдөө хараагүй

Үнэнгүй хорвоо нь үхлийн өглөггүй

Үдэш бүр нь үймэрсэн сэтгэлтэй

АМЬДРАЛ

Амиа дарахдаа хамт үхлээ дарах

Аяа намрын навчис шиг хийсэх энд

Наслав гэж зовлон хорсонгүй

Найрлав гэж жаргал ирсэнгүй

Навчсаа гөвсөн, намуухан тэр

НАМАР

Намхан артай намар нь навчаа голох

Навч нь яг л миний нулимс шиг

Нүднээс унаад нүгэлд минь шингэх

Нэг ч амьдарч үзээгүй үр шиг минь

Нэхэл дагал болон салхинд сарвалзах

Хаягдсан дурлал шиг хаачиж ч чадахгүй

Харамссан сэтгэл шиг уйлж ч мэдэхгүй

НАВЧ

Наавч модондоо тогтож үлдэхгүй

Нас хүсээд ч түүнд ирэхгүй уйт

Навчин тавиландаа дааран тонгочих

Нэг ч наслаагүй нүцгэн тэр навч нь

Ишнээсээ тасдуулсан эмтэрсэн шиг

Эхийн хүйгээ ч, биеээ ч тасдуулсан

ҮР

ҮР таригдаад ч ургаагүй навч шиг л унасан

Амьдрал нь алтраад удаагүй намар шиг л дууссан

Хайр минь хавраар ирээд намраар шарлах

Хагацал үзэх гээд хашгиран зовох нь энд

Эргэлддэг дэлхийд

Эргэсэн толгойд

Эгдүүцэм амьдралд

Эргэлзсэн сэтгэлд

Үүлтэй тавиланд

Үйлтэй сэтгэлд

Үхээнц нүдэнд

Үрчгэр нүүрэнд

Үнэнгүй хорвоод 

Үймэрсэн сэтгэлд

АМЬДРАЛД